De tweede week van mei 2019 begeven mijn partner en ik ons een weekje naar Portugal. In de Algarve om precies te zijn. We zijn hier voor vakantie, dit betekent dat vogels fotograferen op de derde plaats komt. Het is ook wel eens lekker om niet hardcore te ‘vogelen’. En er is heus wel eens een verloren uurtje om naar de lucht te kijken.

Als fan en goede buur van het Rottemerengebied (ik resideer in Ommoord moet je weten) heb ik de rietzanger tot nu toe links laten liggen. Natuurlijk heb ik wel eens een standaardportretje van deze luidruchtige zangvogel gemaakt, maar tot een projectje kwam het nooit. Gek eigenlijk, want wat is de Rotte zonder rietzanger?

Als je een geinig vogeltje fotografeert heb je weleens dat er in de achtergrond van diezelfde foto zich een andere vogel begeeft. Storend? Nee hoor, het kan de foto versterken...

Stel je krijgt van je schoonfamilie de tip dat ze, dom toeval, een jonge bosuil hebben gevonden. Een takkeling noemen wij dat, maar dat weet de koude kant van je familie natuurlijk niet. Ook niet gaan uitleggen (tip 1), want dat beklijft niet bij die gasten. Gewoon 'dank je wel voor de tip' zeggen (tip 2) en ze in het ongewisse laten.

Hoe verzin je het, een papegaaiduiker in Nederland...

In de loop van de ochtend staat er vanuit het niets opeens een Russische militair voor mijn neus. Grote gast, type Michael van Gerwen, maar dan met een bontmuts. Met veel bombarie en armbewegingen probeert hij me iets duidelijk te maken. Wat precies weet ik niet, maar wel dat het foute boel is...

De IJslandse en de Groenlandse barmsijs worden nogal eens over één kam geschoren en gezien als één en dezelfde (onder)soort, namelijk rostrata. Onterecht mijns inziens, omdat de verschillen tussen beide barmsijzen best opvallend te noemen zijn.

Als het om vogels gaat, bestaat er een buitencategorie. Zit een vogel van dat lijstje in Nederland dan ga je er heen. Ik in ieder geval wel. Dan neem je vrij, je ‘vergeet’ je trouwdag, dat je die dag moest werken, ja zelfs je eigen verjaardag kan de pot op. Een Ross’ meeuw valt in die buitencategorie. De Ivoormeeuw, de sneeuwuil en de rotskruiper ook, moet je weten. En natuurlijk de notenkraker...

Hutfotografie is top. Het enige wat je hoeft te doen is een hut boeken, er naar toe rijden, je camera aanzetten en wachten op de dingen die komen gaan. Ik ben er dol op! Minder leuk is, dat je meestal met foto’s thuiskomt die iedereen maakt.

Barrow, in noordelijk Alaska, is een boeiende plek in een uithoek van de wereld. Eén van de zangvogels die daar voorkomt, is de barmsijs. Zijn dat dan witstuiten (exilipes) of grote barmsijzen (flammea)? Wel, dat is nog niet zo’n eenvoudige vraag om te beantwoorden.

Samen met Edwin Winkel gaan we migrerende Ross’ meeuwen fotograferen in Barrow (oktober 2018). Of dat gaat lukken?

Was ik maar een singer-songwriter, dan zou ik een lied schrijven over barmsijzen! Waarom ze zo aantrekkelijk zijn. Hoe het komt dat ze het hoofd op hol laten slaan van menig vogelaar. Over een zacht roze borstje, een fijn snaveltje, een wit stuitje en dat alles met een woordrijm, een pakkend refrein en een geinig melodietje. Zucht, ik ben geen singer-songwriter, maar een plaatjesmaker. En bovendien zing ik vals. Geen lied dus. Wel een ‘issue’.

Kroatië is een populaire vakantiebestemming. En terecht. Het is er prima toeven als mijn partner en ik daar een kleine twee weken verblijven. Ik heb het over september 2018. Met het vliegtuig vanaf Zestienhoven zit je na twee uurtjes vliegen in Split aan de koffie. Alles wat ze over Kroatië zeggen blijkt waar: mooi land, lieve mensen, proper eten en een zonnetje.

Als het om vliegende vogels gaat, ben ik een kneus. Vliegende vogels fotograferen is namelijk mijn handicap. Elke vogelfotograaf heeft een hoog percentage onscherpe foto’s als het om vliegende objecten gaat, maar mijn percentage is wel heel erg hoog!

De mooiste waarneming van de vogeltrip was..... een zoogdier! Hoe vaak komt het niet voor dat je als vogelfotograaf op pad gaat voor een leuk vogeltje en dat een zoogdier uiteindelijk de show steelt? Best vaak toch?

Wanneer kun je het beste over de winter schrijven?

Op een zonnige zomeravond (30 juni 2018) sta ik in de Krimpenerwaard zwarte sterns te fotograferen...

Kun je als ‘doorgewinterde’ vogelfotograaf wel naar een fotohut gaan waar ‘Jan en alleman’ dezelfde foto’s maakt?

Hij die denkt dat er op de Hoge Veluwe alleen maar burlende edelherten zijn waar te nemen, zal bij een bezoek aan het nationale park blij verrast zijn...

‘Less is more’ kan op twee manieren worden uitgevoerd. De eerste manier is het vogeltje met een groothoeklens ‘te lijf gaan’. Je zult dan dichtbij het onderwerp moeten komen, geen gemakkelijke opgave...

Woudaapjes zijn zó 2017, daar kun je in 2018 niet meer mee aankomen! Als vogelfotograaf wil je wel eens wat anders, dat begrijp je. Je horizon verbreden. Dit voorjaar kwam ik daarom op het idee om eens wat tegenlichtopnames te gaan maken. Het liefst met een beetje avondrood er bij. En wat blijkt, tegenlichtopnames zijn de nieuwe woudaapjes!

Op mijn fotowenslijst tref je tussen lepelbekstrandlopers, broedende Ross’ meeuwen, roodvoorhoofdkanaries en andere magische soorten de oer-Hollandse fluiter. Fluiter? Wat doet hij daar op die lijst?

In april 2018 zijn Gerard Visser, Paul Schrama en ik naar Triberg in Duitsland afgereisd voor de notenkraker. Mijn nichtje van vijftien en de dochter van Gerard lukt het om hier, bij de waterval van Triberg, zonder problemen een notenkraker op de foto te slingeren. Dan kunnen wij dat ook. Beter zelfs!

Zaterdag 3 maart vertrek ik voor een week naar noordelijk Zweden met als doel goudvinken te fotograferen...

Als liefhebber van vinkachtigen spreekt de grote kruisbek mij enorm aan. Altijd zo geweest. Het zijn indrukwekkende vogels en hun manier van leven is bijzonder...

Kennen jij en ik óók de algemene soorten in Nederland? Ik meen van wel. Toch stond ik (februari 2018) met een mond vol tanden. Ik fotografeerde in de buurt van Tilburg (langs de A58) een kraai-achtige zonder te weten welke soort het is.

Wat doe je als de buffelkopeend op grote afstand zwemt en je wilt per se een foto maken? Een gouden tip…

De winter van 2017/2018 gaat de boeken in als een invasiejaar van grote barmsijzen...

Vroegah dacht ik dat de Ross’ meeuw een vogel uit het vogelboekje zou blijven. Een vogel die je dus nooit te zien zult krijgen. De praktijk blijkt milder. Inmiddels heb ik vier (4!) Ross’ meeuwen gezien in Nederland, waarvan ik er drie heb gefotografeerd! Wat een luxe! 

Ben jij er ook zo één die geen eigen fotografiehut heeft en uit gemak wel eens naar een ‘commerciële’ hut gaat? Nee? Ik wel en ik ben er dol op! Wat wil je nog meer, lekker een dagje gezellig met een fotografiemaat bijkletsen en gelijk nog wat leuke foto’s maken. I love it! De keuze is reuze. Er zijn momenteel veel aanbieders. Elke hut biedt zo zijn eigen vogelsoorten...