Wij ‘Van Rijswijkers’ hebben iets geinigs bedacht, namelijk de regenmeterclub. Elke vrijdagochtend geven we via een groepsapp de stand van onze regenmeter aan elkaar door. Bij voorkeur met een foto van de stand van de regenmeter...
In de protestante kerk staat tijdens de ochtenddienst een bos bloemen voorin de kerk. Na de dienst krijgt iemand uit de gemeente, als blijk van medeleven, dit boeket mee naar huis. Als je een tweeling hebt gebaard bijvoorbeeld. Of als je beide benen zijn geamputeerd...
We twijfelen of we zomertortels gaan afknallen op Malta, of een weekendje vogels fotograferen op Texel. We kiezen voor het laatste. Vliegschaamte wint het. Of is het omdat de vliegtickets zo prijzig zijn geworden?
Als tienjarig schooiertje had ik twee krantenwijken. Samen met mijn broer brachten wij in Rotterdam Overschie het Reformatorisch Dagblad rond. De ene wijk had tien adressen, de andere ongeveer twintig. Elke zaterdag wisselden we van wijk...
Wist je dat er in Nederland maar één Korhaanstraat is en dat die gesitueerd is in Rotterdam? De Maasstad lijkt een opvallende keuze voor een straat met deze naam, maar niets is minder waar. Je weet toch, Rotterdam heeft een befaamde korhoenfotograaf voortgebracht.
Sinds mijn vrouw pianolessen volgt en eindeloos toonladders de kamer in slingert zit er permanent een houtduif in onze achtertuin. Leuk!
De Duitser Mislintat en Van Praag krijgen de zwartepiet toegespeeld vanwege de huidige malaise van Ajax. Er sluimert echter een ander probleem onder het sportieve dieptepunt van de Amsterdamse club...
Waar haal je als natuurfotograaf je inspiratie vandaan?
Laatst las ik in het blad Natuurfotografie een boeiend interview. Een goede natuurfoto weerspiegelt iets van de fotograaf zelf. Er zou een gelaagdheid in zijn (of haar) foto’s moeten zitten. Gevoelens uitdrukken. Een verhaal. Aanzetten tot nadenken. Het onzichtbare zichtbaar maken. Datgene wat niet gezocht wordt vinden.
Hoe de gehele familie Van Rijswijk bijna verdrinkt tijdens de verlenging van de WK-wedstrijd Nederland tegen Argentinië...
Een veterstrikdiploma is mijn enige papiertje. Gelukkig heb ik nooit op een universiteit gezeten. Die gasten die daar rondlopen moet je mijden. Wijsneuzen zijn het…
Op de begane grond van het gezondheidscentrum waar ik werk zijn wij mannen ver in de minderheid. Om ons te wapenen tegen de vrouwelijke overmacht hebben we een mannenpraatgroepje…
Laatst fotografeerde ik twee meerkoeten met een meningsverschil. Dat voorval deed me denken aan het volgende. Tussen mijn vriendin en ikke zit een verschilletje dat meestal niet, maar soms wel, tot problemen leidt. Deze discrepantie zal ik duiden aan de hand van een voorbeeld, dan heb jij als lezer een beeld van wat ik bedoel...
Op mijn terras huist een spin. Een kruisspin. Ik ben een vogelaar en weet niets van spinnen, dus of mijn determinatie correct is? Vast wel. Mijn spin heeft de nare gewoonte zijn web ‘overdwars’ over mijn terras te weven...
Durf te vragen. Laten vogels weleens een wind? Ze vroeg het me met enige schroom. Laatst verzorgde ik voor mijn lokale vogelwerkgroep een programma-onderdeel van de vogelcursus voor beginners en kreeg ik wel een hele bijzondere vogelvraag...
Bij de Britse vogelbescherming kwam op een regenachtige dinsdagmorgen een telefoontje binnen van een oud omaatje. Met een bibberende stem vertelde ze dat er een kraanvogel op haar voederhuisje zat. Eerst dachten ze haar niet helemaal goed te hebben verstaan. Bedoelt u een kramsvogel, mevrouwtje? Nee, ze zei toch echt kraanvogel. In het Engels dan hé. Dat begrijp je...
Hoe ik als dertien jarig refo-jongetje oog in oog stond met een stripteasedanseres en wat een ijsvogel daarmee te maken heeft...
Wat goed dat Rob Buiter zaterdag 18 juli jl. in Trouw aandacht besteedt aan het fenomeen natuurfotografie.
Ik wil niet seksistisch zijn, nou eigenlijk wil ik dat juist wel: het vrouwtje baardmannetje is wat uiterlijk betreft mislukt.
Dit weekend ben ook ik schaamteloos aan het hamsteren geslagen. Why not! Vrijdagochtend in alle vroegte stond ik in het tuincentrum om een olijfboompje te kopen. Voor op mijn balkon. Kan ik altijd nog mijn eigen olijven plukken als de nood aan de man komt.
In mijn jeugd waren de Ross’ meeuw, de witstuitbarmsijs van Groenland en vogels als de blauwe goudvink aansprekende soorten, mieters zelfs, maar onbereikbaar. Ik had als kind de stellige overtuiging deze beauty’s een leven lang alleen in een vogelboek te kunnen zien en nooit ‘real life’. Je bouwt dan een onbedwingbaar verlangen op. Mijn psycholoog heeft het me allemaal uitgelegd...
Mijn advies is om vandaag nog vogeltjes te gaan kijken. Wacht niet tot morgen, dan kan het te laat zijn. Waarom deze haast? Dat ga ik uitleggen...
Klik, zegt mijn camera. Zo, die staat er op. Als reactie kijkt de woudaap mij doordringend aan. Het is een prachtige zomeravond ergens in juli, met een mooi zacht zonnetje. Om het ijs te breken vraag ik Wouter, het aapje, waar de meeste vis zit. Hij bevindt zich in een mooie setting, daarom maak ik nog een foto. Of hij begrijpt me niet, verstaat me niet of hij wil me niet verstaan, hoe dan ook er volgt geen reactie. Alleen die indringende blik. Als blikken konden doden!
Sinds een week of wat zit ik op yoga. Dat doe ik om mijn stress te reduceren...
Om maar met de deur in huis te vallen, bij mij draait alles om verlangen. Niet zo nu en dan, even in een opwelling. Nee, voortdurend en jaarrond...
Een column schrijven doe ik meestal op het moment dat het mij niet uitkomt. Dat zal ik toelichten. Een tekst schrijven is voor mij geen vanzelfsprekende business. Ik kan niet gaan zitten en even een column bedenken. Nee, dat moet spontaan ontstaan en dat gebeurt nu juist op de momenten dat het me niet schikt.
Om mezelf te ontwikkelen volg ik sinds een tijdje de cursus 'columns schrijven voor dummies'...
Een tegenstander van internetshoppen kun je mij niet noemen, sterker nog, ik koop regelmatig online...
Deze zomervakantie gaan mijn partner en ik niet op vakantie. Ons reisbudget is namelijk op. Door wiens toedoen laat ik even in het midden. Om toch wat van de zomervakantie te maken, hebben we wat gezellige uitjes gepland. Zo is er toch een beetje vakantiegevoel. Wat doe je dan zoal?
Deze column is geschreven voor de man. De vrouw die dit leest wil ik vragen, ook al fotografeert ze af en toe een vogeltje of een geinige paddenstoel, deze pagina onmiddellijk te verlaten. Nu!
Vroegah was alles beter. Je kon nog schaamteloos plofkip eten, ganzenlever op je toastje pletteren, zwanen driften, kievitseieren zoeken, vogels op het nest fotograferen, de korhoen bejagen, bla, bla, bla...
Als trotse Rotterdammer ben ik voor Feijenoord. Ondanks dat ik ben geboren en getogen op de noordoever ligt mijn hart bij de club van Rotterdam-Zuid. Een bezoek aan Feijenoord verveelt nooit. Indrukwekkend aan een bezoek aan deze legendarische club vind ik de vele mensen die je van heinde en ver naar de Kuip ziet lopen of fietsen...
Zo af en toe geef ik een lezing over vogels of over vogelfotografie. Zonder uitzondering zijn dat, voor mij dan, prettige bijeenkomsten. Of mijn toehoorders het altijd even leuk vinden, is een ander verhaal.
In juni 1990 spijbelde ik als vijftienjarige een middag van de middelbare school en reisde alleenlijk per openbaar vervoer naar Nieuwkoop. Mijn nichtjes en neefjes die nu die leeftijd hebben gaan nog niet eens zonder begeleiding naar de hoek van de straat. Nee, geen sprake van! Maar goed, het is immers een andere tijd: IS en zo...
Ik vind mezelf een prinses op de erwt. Een prins dan hé. Behoorlijk fijngevoelig met een dito smaak. Mijn partner is dat niet. Ben ik de afstandsbediening van de tv kwijt, dan kan het zomaar zijn dat ze, om zich heen zoekend, na een tijdje constateert dat ze er op zit...
Kijk, die roodkeelnachtegaal is natuurlijk een ontsnapte kooivogel, dat weet een ieder. We zijn niet kritisch omdat hij zo mooi staat op ons vogellijstje. En omdat het een mooie vogel is natuurlijk. De kleur van de borst klopt net niet helemaal, de pootkleur is het niet, tam en dan vooral de tijd van het jaar. Ja hoor, januari klopt echt niet! Nog nooit zat er een winterse roodkeelnachtegaal in West-Europa. Gevalletje Perzische roodborst noem ik het (november 1986, Maasland). Die werd gezien in een periode dat import van deze vogels heel normaal was. Wij Hollanders geloven weer eens in een rare vogel waar een nog rarer luchtje aan zit.
In het verleden had ik een goedlachse, blonde collega. Beter kan ik haar niet omschrijven. Tussen de middag, tijdens onze gezamenlijke lunch, liepen we geregeld een rondje over het plaatselijke winkelcentrum. Gezellig!
Als uilenliefhebber heb ik jaren gezocht naar de grijze bosuil. Tevergeefs helaas. Kijk, de bruine bosuil zien we overal en nergens, maar er bestaat ook een grijze vorm. Zegt men hé, ik heb het van horen zeggen. Als ik vogelaars en vogelfotografen spreek, vraag ik altijd even of ze (bos)uilen weten te wonen. Daar ben ik namelijk dol op en ik ga graag even langs voor een bezoekje.
Als gezin hadden wij vroeger een overzees-adoptiekind uit Papoea-Nieuw-Guinea. Niet in huis, ben je gek, nee we storten maandelijks een bedrag op de rekening van een hulporganisatie. Niet meer en niet minder. Wat er met het geld gebeurde wist niemand, maar dat gaf niets, want we vertrouwden blind, al dan niet terecht, op de goede intenties van de hulporganisatie.
Natuurfotografen zijn ego’s, horken zijn het. Ze zullen de totstandkoming van hun foto’s niet delen. De locatie waar hun foto is gemaakt al helemaal niet. Alles voor jezelf houden, anders gaat de ander aan de haal met jouw idee en met jouw plekkie. Dat is het laatste wat je wilt als natuurfotograaf. Ja toch?
Elke vogelaar is dol op eiders. Je ziet ze gelukkig meer dan regelmatig langs de Hollandse Noordzeekust en op de Waddenzee. Eiders zijn prachtig, je wordt blij als je ze ziet. Laten we eerlijk zijn, vooral het mannetje ziet er prachtig uit. Op afstand lijkt hij een zwart-wit badeendje, maar 'een goed verstaander' ziet meer. Een eend met een statig gevormde snavel, groene zij-flappen aan de kop en een zachte rossige borst. Het mannetje is dus prachtig, maar onderschat het vrouwtje niet. Wat is zij subtiel en fijntjes bruin getekend! En je raadt het al, dat is om zo niet op te vallen als ze de eieren uitbroedt. Nice!
Er zit een gat in de ozonlaag, de polen smelten en Groenland raakt zijn 'eeuwige' ijsvlakte kwijt. Broedvogels verdwijnen in Hollandia (ortolaan, zomertortel, ik noem maar wat), andere vogelsoorten sterven zelfs uit. Het is niet al te best gesteld met onze aardbol, maar wiens schuld is dat eigenlijk?
Dat mijn levenspartner niets heeft met vogels heb ik al eens beschreven in een eerdere BirdTalk. Toch kan ik het niet laten zo af en toe te vragen welk vogeltje op ons tv-scherm verschijnt.
Goudvinken vind ik aansprekende vogels. Sterker nog, ik vind ze magisch! Natuurlijk, ze zijn prachtig en je treft ze altijd aan in een gezellig familieverband, maar maakt dat ze zo bijzonder? Maken ze alleen daarom zoveel indruk op mij? Er zijn toch wel meer vogelsoorten te bedenken die zo mooi en gezellig familiair zijn? Kraanvogels bijvoorbeeld. Blijkbaar is er nog iets in goudvinken dat mij triggert.
Rotterdam is een mooie stad, een hele mooie stad zelfs! Het naoorlogse Rotterdam vond ik een beetje saai en kleurloos, maar die tijd is nu voorbij. De stad is verrijkt met mooie gebouwen en de moderne architectuur heeft Rotterdam internationaal op de kaart gezet. Ja toch!
Tijdens het fotograferen van ivoormeeuwen op Spitsbergen dacht ik aan het volgende. Jona is mijn favoriete bijbelse figuur. Niet omdat hij drie dagen in die onmogelijke walvis heeft gezeten, nee omdat hij zo'n lekkere chagrijnige en ongemotiveerde gast is. Hoe was het verhaal van Jona ook alweer?
