Stel de bok op zijn gemak. Mama Mo en het bokje. Een ode aan B&B Vol Liefde...
Spanje, Sevilla. Tegenover ons op het terras zit mama Mo, samen met haar man. Monique is niet happy met de omelet die ze zojuist geserveerd heeft gekregen.
Ze is niet de echte mama Mo uit B&B Vol Liefde, maar ze lijkt er sprekend op. Postuur, bril, make-up en vooral haar uitstraling. Zelfs haar twee mini-hondjes passen perfect in het plaatje. De gelijkenis met haar echtgenoot geldt alleen voor zijn karakter: type goedzak en verder luisteren naar mama Mo.
Net als vorig jaar heb ik me deze winter toegelegd op bokjes fotograferen. Dat kieken lukt aardig, ware het niet dat ik deze winter nauwelijks mini-snippen kan vinden. Een te warme Scandinavische winter noem ik als oorzaak, alhoewel minder fanatiek zoekwerk ook als reden genoemd kan worden.
De man van mama Mo gaat op haar commando bij de ober verhaal halen omdat ze haar eitje niet blieft. Niet doorbakken genoeg. Dat trekt ze niet. Dat laat ze aan alles merken met veel bombarie en handgebaren. Haar hondjes blaffen er irritant bij.
Als de ober de omelet schouderophalend terugbrengt naar de keuken zit Mo al na minuut één te klagen waar haar omelet blijft. Opgefokt kijkt ze non-stop richting de keuken. Na minuut drie moet manlief verhaal gaan halen. Sloffend loopt hij richting de ober. Ik heb medelijden met hem.
Wat bokjes fotograferen betreft heb ik deze winter gekozen voor een andere benadering. Wat die aanpak is, laat ik in het midden. Oké, een tipje van de sluier: stel de bok op zijn gemak. Knettah!
Hoe dan? Hoe wint Goliath het vertrouwen van David? In het kader van ‘samen voor ons eigen, laat de rest de rambam krijgen’, houd ik die truc voor mezelf.
Omdat hij geen Spaans spreekt, lukt het de man van mama Mo niet de ober uit te leggen dat haar geduld op is en dat haar maaltijd nu heel snel moet komen. Met hangende schouders komt hij mama Mo verslag uitbrengen van zijn falen.
"Caramba", schreeuwt Monique, duwt haar man opzij en gaat zelf bij de ober orde op zaken stellen, die wederom zijn schouders ophaalt. "Mañana, mañana", lijkt hij te zeggen. Ze is nu echt pissig en belt geërgerd met zoon Mike. Dat laatste weet ik niet zeker, het kan ook de buurvrouw zijn.
Als de omelet dan eindelijk opnieuw geserveerd wordt, prikt Monique met afkerig gezicht in haar omelet. Na een zuinig hapje schuift ze haar bord met veel misbaar van zich af en foetert haar echtgenoot uit. Waarom hem? Gewoon, omdat ze lijkt op de echte mama Mo en hij het zondebokje is.
Of je nu een bokje overtuigt dat je als fotograaf de meest vertrouwenswaardige Goliath bent, of dat op een Spaans terras een omelet nooit de liefde van mama Mo krijgt, het draait allemaal om de kunst van verleiden, vertrouwen, geduld en van het op gemak stellen. Ver gezocht? Dat wel.
Op naar het voorjaarrrrrr…
