Samen met Inge Duijsens vertrek ik vrijdag 22 april per vliegtuig naar Oslo. Het doel is auerhoenders en korhoenders fotograferen in de omgeving van Deset. We gaan gebruikmaken van de hutten van Floris Smeets. We hebben vertraging, dat betekent dat we niet op tijd in Noorwegen zijn om vanavond nog in een hut te gaan zitten.
Eén soort, één locatie en één hardnekkige vogelfotograaf. En oh ja, één lichtsituatie. Hoe kan ik dat vergeten…
Net als twee jaar geleden bezoek ik de Gemmipass in Zwitserland. Het doel is wederom om Alpensoorten te fotograferen. Dit keer gaan Martin van de Schalk en Frank Dröge mee. Wel zo gezellig, alhoewel... dat moet nog blijken…
Dit is Witte Willem. In zijn jonge jaren heeft hij teveel van de witvis gesnoept. Dat komt op latere leeftijd niet meer goed. Heeft hij weer! Laat het een les zijn voor de jeugd...
Niet geheel zonder twijfel reed ik zaterdag 11 december naar Leffrinckoucke in Frankrijk.
Slechts eenmaal zag ik een rotsmus. Met een witte Fiat Panda waren we onderweg naar Riglos in de Spaanse Pyreneeën voor lammergieren. In het laatste dorpje voor Riglos zat een rotsmus boven de weg op een tak mooi te zijn. We zagen hem in het voorbijgaan. Zelfs zijn gele keeltje was zichtbaar meen ik me te herinneren...
Tien jaar geleden bezocht ik Tenerife. Mijn ouders waren toen veertig jaar getrouwd en kom, laten we met heel de familie naar Tenerife gaan. Dolle boel, dat begrijp je...
Op een onmogelijk moment popt er een woudaap op in mijn leven. Een jonkie. Gewoon open en bloot in een plukje riet langs een slootje in een woonwijk in Rotterdam-Zevenkamp. Terwijl mijn camera thuis op de plank ligt...
De techniek staat niet stil en er gebeurt een hoop in 'camera-land'. Zo zijn de spiegelloze camera's niet meer weg te denken...
Zomertortel is een soort die het niet voor de wind gaat. We willen geen rommelige hoekjes meer en ten zuiden van de Lage Landen schiet men er graag op. Hij die in Holland nog een zomertortel op de foto wil slingeren moet snel zijn...
Noem mij een liefhebber van de barmsijs en je bent mijn vriend. Een groter compliment kun je me niet geven. Ben ik de enige die deze fraaie vogel tot favoriet verhef?
Vrijdag rond het middag uur nemen we de boot vanuit Den Helder en boeken in in hotel Greenside, De Koog. Texel is de ‘place to be’ om een beetje vogels fotograferen te combineren met een familietripje. We huren fietsen voor de gehele periode van ons verblijf. Een melding van een roodstuitzwaluw laat ik schieten...
De meestgestelde vraag die ik in het veld krijg, is of ik dit voorjaar weer een tegenlichtproject draai. Jazeker doe ik dat! Why not!?
Als vogelfotograaf zit het soms mee en ook wel eens tegen. Omdat ik twee kuifduikers driemaal op een haar na misloop, verwacht je dat het me tegenzit. Net door een bootje verjaagd, juist opgevlogen en gewoon een keer pleite. Steeds ben ik net te laat. Toch zit het me mee, want uiteindelijk vind ik het duikende stel weer terug op de oorspronkelijke locatie.
Vliegende vogels, en dan met name vliegende dwergmeeuwen, zijn mijn handicap. Of beter gezegd: waren mijn handicap. Verleden tijd dus...
Nee, dit is niet een religieus getinte blog. Alhoewel de duivel in dit schrijven om de hoek komt kijken...
Zeg je Rottemeren, dan zeg je woudaap, roerdomp, baardmannetje, blauwborst en niet te vergeten de krooneend.
Mijn sportmaatje Leo klaagt steen en been over de reiger die de ganse dag naar zijn goudvissen staat te loeren...
Als vogelfotograaf kijk je uit naar een vorstperiode. Wie wil er nu niet vogels in sneeuw- en ijsomstandigheden fotograferen?
In Utrecht bivakkeert al weken een vrouwtje zwartkeellijster. Ik heb haar bezocht, gevoerd en gesproken...
Vanochtend was ik al ruim voor zonsopgang bij de ijsduiker. Al snel bleek hij niet meer zo fit te zijn als de vorige dagen en ging hij zelfs even op de kant zitten...
Omdat mijn onderbuurman een ijsduiker in de Zevenhuizerplas ontdekt, zie ik het als mijn taak daar een ‘strakke’ foto van te trekken. Ieder zijn rol hè.
Een melding van een ijsduiker en een Pallas boszanger doen mij naar de Maasvlakte rijden.
Mijn broer Henk en ik werden in 1986 lid van de KNNV Rotterdam Noord. Wij waren toen 12 en 13 jaar oud en onze ouders vonden ons te jong voor de clubavonden in het Nivon-gebouw...
Gertjan de Zoete heeft mij gevraagd een review te schrijven over zijn boek 'Vogeltje op Takje. Tips en tricks van een vogelfotograaf'. Waarom zou ik dat doen? Heb ik aandelen? Krijg ik er voor betaald? Niets van dat alles. Ik vind het gewoon geinig een ondernemende natuurfotograaf te helpen. Waarschijnlijk omdat ik zelf alles behalve ondernemend ben. Dan heb je gelijk al bewondering voor die gasten die dat wel zijn.
Hoe gaat het met mijn Canon R5? Ik kan er maar één ding over zeggen: fantastisch! Kijk, vliegende vogels fotograferen was mijn handicap, maar met de R5 is dat verleden tijd. Die eye-tracking is gewoon fantastisch. Een vliegende vogel ‘in focus’ laat hij niet meer los. Alsof het voor mij uitgevonden is! Ook de iso-prestaties vind ik top. Tot 3.200 iso schiet je ruisloos.
Eigenlijk ga ik niet zo vaak meer naar zeldzame vogels, zeker als het ruim anderhalf uur rijden is. Maar ach, je hebt een nieuwe camera die je graag wilt testen, dus waarom niet. Plaats delict is Budel, de vogel, een jonge klein waterhoen, is gisteren ontdekt door barmsijzenvriend Frank Neijts.
De waterrietzanger is de witstuitbarmsijs van de rietzangers. Huh, waar slaat dit op? Ik zal dit hieronder uitleggen.
Dit voorjaar heb ik overwogen de overstap naar Sony te maken. Sony doet het goed, zelfs zeer goed en ik was toe aan een nieuwe camera. Dat komt omdat ik qua vogels fotograferen voornamelijk mijn 5Diii gebruik en niet de 5Div, omdat ik verhoudingsgewijs met de 5Diii meer scherpe foto’s maak dan met 5Div. Toegegeven, ik was gewoon verliefd op een ander.
Als het om foto’s gaat stel ik als eis dat een foto scherp moet zijn. Daar wil ik weinig concessies aan doen. Is een foto niet scherp, pech gehad, dan gaat de foto de prullenbak in. Gewoon opnieuw proberen en het beter doen!
Zal ik van Canon overstappen naar Sony? Gustav Kiburg heeft mij gisteravond een introductiecursus Sony gegeven. Fijne gast die Gustav. Waar kun je zomaar een week een setje testen? De body is een monster, dat heb ik al snel in de gaten. Het grote voordeel is het gewicht van het setje. Uit de hand fotograferen is geen enkel probleem...
Een appje met de vraag of ik trek heb in een geitenmelker doet mij in de auto stappen.
Hoe gek het ook klinkt, die corona-ellende heeft mij ook iets positiefs gebracht. Ik heb namelijk elke ochtend voor werktijd de ruimte om een rondje Rottemeren te doen. Joepie!
In maart 2020 staat een bezoek aan de Alpen gepland, met als doel Alpensoorten te fotograferen. Hoofddoel is niet de lammergier waar de goegemeente zo lyrisch over is, voor mij is de Alpenkauw topprioriteit. Rode poten en een gele snavel, hoe verzin je het! Bestemming is de Gemmipass in Zwitserland, te bereiken per kabelbaan vanuit Leukerbad...
Zondag 29 december verblijft er een grote trap bij Brielle. Wat is de herkomst van de vogel?
Als escape-scepticus ga je niet naar een ontsnapte schildraaf. Nee, alleen al voor de beeldvorming niet. Wat moeten serieuze vogelaars wel niet van mij denken. Je gooit je goede naam te grabbel of zoiets...
Uiteraard ben ik ook even naar Apeldoorn gereden om de kuifleeuwerik te fotograferen. Wanneer zie je nou nog een kuifleeuwerik in Nederland! Mijn laatste fotografeerde ik in Hoogland, vlakbij Amersfoort. We schrijven januari 2007...
Waarom ik de eerste dag van mijn vakantie ruzie krijg met mijn vriendin. Hoe ik een vers geschoten zomertaling misloop en waardoor een witkopeend als pleister op de wond fungeert...
Bij mij gaat er tijdens het fotograferen wel eens iets mis. Je herkent dat wel, dan maak je een foto, draait het vogeltje net zijn kop om. Hebben wij weer!
In juni/juli 2019 maakte ik een reis naar de Indigirka delta in Siberië, Rusland om Ross’ meeuwen te fotograferen...
In juni/juli 2019 maak ik een reis naar de Indigirka delta in het noorden van Siberië, Rusland. Het doel is om Arctische vogels in deze uithoek van de wereld te fotograferen, met als hoofddoel Ross' meeuwen in broedkleed...
Nog steeds blij met mijn gruttoproject wil ik meer. ‘Less is more’ om precies te zijn. Gaat het lukken de grutto op deze manier te fotograferen? Gewoon proberen...
Drama in de polder. Vergeet even less is more, dat doen we de volgende keer weer. Ik wil het hebben over de grutto. Alles aan de grutto is dramatisch. Het gaat slecht met de soort en zijn leefomgeving, het is een uitgekauwd foto-onderwerp, je ziet ze steeds minder, daar waar ze goed te fotograferen zijn, tref je massa’s fotografen. Last but not least het is onze nationale vogel. Niet echt een onderwerp om te gaan fotograferen. Nee, dat begrijp je.
De tweede week van mei 2019 begeven mijn partner en ik ons een weekje naar Portugal. In de Algarve om precies te zijn. We zijn hier voor vakantie, dit betekent dat vogels fotograferen op de derde plaats komt. Het is ook wel eens lekker om niet hardcore te ‘vogelen’. En er is heus wel eens een verloren uurtje om naar de lucht te kijken.
Als fan en goede buur van het Rottemerengebied (ik resideer in Ommoord moet je weten) heb ik de rietzanger tot nu toe links laten liggen. Natuurlijk heb ik wel eens een standaardportretje van deze luidruchtige zangvogel gemaakt, maar tot een projectje kwam het nooit. Gek eigenlijk, want wat is de Rotte zonder rietzanger?
Als je een geinig vogeltje fotografeert heb je weleens dat er in de achtergrond van diezelfde foto zich een andere vogel begeeft. Storend? Nee hoor, het kan de foto versterken...
Stel je krijgt van je schoonfamilie de tip dat ze, dom toeval, een jonge bosuil hebben gevonden. Een takkeling noemen wij dat, maar dat weet de koude kant van je familie natuurlijk niet. Ook niet gaan uitleggen (tip 1), want dat beklijft niet bij die gasten. Gewoon 'dank je wel voor de tip' zeggen (tip 2) en ze in het ongewisse laten.
